ATEX direktifi, patlayıcı atmosfere sahip bir ortamda hangi ekipman ve çalışma ortamının kullanılmasına izin verildiğini tanımlayan iki AB direktifinden oluşur. ATEX adını 94/9/EC direktifinin Fransızca başlığından alır: Appareils destinés à être utilisés en AT mosphères EX plosibles .

İki ATEX Yönergesi vardır

Biri üreticiye , biri de ekipmanın kullanıcısına :

• ATEX 95  ekipman  direktifi 94/9/EC, Potansiyel olarak patlayıcı ortamlarda kullanılmak üzere tasarlanmış ekipman ve koruyucu sistemler;
• ATEX 137  işyeri  direktifi 99/92/EC, Patlayıcı ortamlardan kaynaklanabilecek risklere maruz kalabilecek çalışanların güvenlik ve sağlık korumasını iyileştirmek için asgari gereklilikler.

Üretici için ATEX Değişti

Üreticiye özel olan ATEX 94/9/EU değişti. Bu yeni ATEX direktifi 2014/34/EU, direktifin 44. maddesinde belirtildiği gibi 20 Nisan 2016’dan itibaren üretici için zorunlu olacak.

Tehlikeli Alanların Sınıflandırılması

ATEX 99/92/EC direktifine göre, İşverenlerin tehlikeli patlayıcı atmosferlerin oluşabileceği alanları bölgelere ayırması gerekir. Belirli bir bölgeye verilen sınıflandırma, büyüklüğü ve konumu, patlayıcı bir atmosferin oluşma olasılığına ve oluşursa kalıcılığına bağlıdır.

Bölge 0 – Gaz, buhar veya sis halindeki tehlikeli maddelerin havayla karışımından oluşan patlayıcı bir ortamın sürekli olarak veya uzun süreler boyunca veya sık sık mevcut olduğu yer

Bölge 1 – Gaz, buhar veya sis halindeki tehlikeli maddelerin havayla karışımından oluşan patlayıcı bir ortamın normal çalışma sırasında ara sıra oluşma ihtimali bulunan yer.

Bölge 2 – Gaz, buhar veya sis halindeki tehlikeli maddelerin havayla karışımından oluşan patlayıcı bir atmosferin normal çalışma sırasında oluşma ihtimalinin düşük olduğu, ancak oluşması halinde sadece kısa bir süre devam ettiği yer.

Bölge 20 – Havada yanıcı toz bulutu şeklinde patlayıcı bir atmosferin sürekli, uzun süreli veya sık sık mevcut olduğu yer.

Bölge 21 – Normal çalışma sırasında havada yanıcı toz bulutu şeklinde patlayıcı bir atmosferin ara sıra oluşma ihtimalinin olduğu yer.

Bölge 22 – Havada yanıcı toz bulutu şeklinde patlayıcı bir atmosferin normal çalışma sırasında oluşma ihtimalinin düşük olduğu, ancak oluşması halinde sadece kısa bir süre devam edeceği yer.

Ateşleme Kaynakları

Etkili tutuşma kaynakları şunlardır:

• Açık alevler: Bu yanan bir sigaradan kaynak faaliyetine kadar değişir.
• Mekanik olarak üretilen darbe kıvılcımları : Örneğin, paslı bir çelik yüzeye vurulan çekiç darbesi, çakmak taşına vurulan çekiç darbesiyle karşılaştırılabilir. Hız ve darbe açısı (yüzey ve çekiç arasında) önemlidir; bir yüzeye vurulan 90 derecelik darbe nispeten zararsızdır.
• Mekanik olarak üretilen sürtünme kıvılcımları : Malzeme ve hız kombinasyonu, ateşleme kaynağının etkinliğini belirler. Örneğin, 2 kN’ den büyük bir kuvvetle 4,5 m/s çelik-çelik sürtünmesi etkili bir ateşleme kaynağıdır. Alüminyum ve pas kombinasyonu da oldukça tehlikelidir. Etkili bir ateşleme kaynağına sahip olmak için genellikle birden fazla kızgın kıvılcım gerekir.
• Elektrik kıvılcımları : Örneğin, kötü bir elektrik bağlantısı veya arızalı bir basınç vericisi. Kıvılcımın elektrik enerjisi içeriği, ateşleme kaynağının etkinliğini belirler.
• Yüksek yüzey sıcaklığı : Bu, frezeleme, taşlama, ovalama, salmastra kutusu veya yatakta mekanik sürtünme veya bir kaba pompalanan sıcak sıvı sonucu olabilir. Örneğin, bir torna tezgahı kesme aletinin ucu kolayca 600 santigrat derece (1100 °F) olabilir; yüksek basınçlı bir buhar borusu, bazı yakıt/hava karışımlarının kendiliğinden tutuşma sıcaklığının üzerinde olabilir.
• Elektrostatik deşarj : Statik elektrik, bir kanat üzerinden kayan hava veya bir filtre ekranından akan iletken olmayan bir sıvı ile üretilebilir.
• Adiabatik sıkıştırma : Bir kabın içine hava pompalanır ve kabın yüzeyi ısıtılır.
• Radyasyon
• Yıldırım düşmesi